De routemeester Wim heeft toch weer voor een gevarieerd parcours gezorgd. Wat is dat toch gemakkelijk voor mij. “Rechts, links, rechtdoor, enz.”. Ik hoef alleen maar te trappen en te sturen. He does the thinking (about the route). Ieder zijn taak en zijn affiniteit.
We gaan vandaag via St. Geertruid, Mheer en Noorbeek naar de Piemert (ja zo heet dit stuk van Hoogcruts naar Slenaken). Onderweg zien we dat de wandelaars al de buitenlucht hebben opgezocht. We zien veel blote onderbenen. Ja, het zomerse weer heeft eindelijk ons land bereikt. In een lekkere cadans gaan we omhoog naar Eperheide. Het zit wel goed met de conditie, zo voel ik.
Dan gaan we boven eens voor de afwisseling naar links richting Crapoel (nee, niet krapuul) en we maken een eerste stop op het punt waar we een prachtig uitzicht hebben over Gulpen. Daar stoppen ook 2 andere fietsers. De heer en dame blijken uit Odoorn te komen en zijn zo vriendelijk om een foto van ons tweeën te maken.
We wisselen nog wat wetenswaardigheden uit, geven het kaartje met het adres van het weblog (laat maar eens wat weten meneer en mevrouw waarvan ik de naam niet ken) en we fietsen verder. Even stoppen bij het Mariabeeld boven op de Gulpenerberg met een prachtig uitzicht over het Limburgse Heuvelland.
Dan de berg af en via Partij naar Mechelen, Epen en Sippenaeken. Daarvoor stoppen we echter nog een keer op een plek waar we een schitterend uitzicht hebben op het kasteel van Beusdal. We maken wat foto’s.
Even wat eten en drinken en door. Hombourg glijdt onder onze wielen door en we draaien naar links voor de klim langs de Gulp richting Henri-Chapelle. Een lange klim die je wel in een goede cadans kunt verwerken. De vorige keer fietsten we in een winters landschap en nu is de wereld veel vriendelijker voor ons. Boven gekomen rechtsaf en langs het oorlogskerkhof waar we besluiten te stoppen.
Ik bedenk mij ter plekke dat het wellicht leuk is om een stempel te halen hier in ons pelgrimspaspoort. Ik ga met onze paspoorten naar binnen en krijg inderdaad van de Amerikaanse functionaris de gevraagde stempels. Ik wil terug gaan naar mijn fiets (waarover Wim buiten waakt) als ik word aangesproken door 4 Amerikanen in de hal. Het blijkt dat zij afkomstig zijn uit de staat Minnesota. Daar ben ik geweest omdat mijn familie in Amerika in die staat woont. Het is al een hele tijd geleden. Samen met Iny zijn we daar geweest in 1978.
De Amerikanen maken een rondreis langs gedenkplekken die te maken hebben met WO II. Ik heb hen nog verteld hoe mijn familie heet (Ed en Liza Mulder) en dat zij wonen in Prinsburg, Minnesota. Ik geef hen mijn kaartje en van 2 van hen krijg ik ook een kaartje. Het zijn Jeff Traxler (uit Le Center) en Rodd Johnson (uit Chaska). Wim maakt een foto van ons allen en hij maakt er nog een met een toestel van 1 van hen.
Wat een leuke ontmoetingen toch. Ik kom er steeds meer achter dat de weg het doel is. Ultreia! De verrassende ontmoetingen met mensen. Heel mooi.
Zij gaan verder en wij ook. We fietsen door de Voerstreek naar huis. Iny is thuis met haar moeder Flora. We drinken een kop koffie en wisselen de ervaringen uit.
De onvermijdelijke statistieken: 65,24 kilometer in 3 uur 6 minuten met een gemiddelde van 20,94 kilometer en een maximumsnelheid van 64,7 kilometer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten