Het gaat steeds beter. Het is net alsof het lijf vraagt om een inspanning van tijd tot tijd. We hebben natuurlijk wel een prachtig oefengebied tot onze beschikking. Wat is het toch mooi in Wallonië. We ontdekken ook steeds nieuwe wegen en plaatsen en eigenlijk liggen deze niet zo ver van ons vandaan.
We vertrekken op tijd en zetten koers richting Mortroux. Daar gaan we weer linksaf richting Val Dieu. Aan het begin van het Bois des Houillères gaan we rechtsaf voor een mooie klim richting Mauhin. Dit plaatsje doen we echter niet aan maar rijden rechtdoor richting Croix du Bois del Fiesse. Dat is een kruis op de hoogste heuveltop dat je van veraf ziet. We rijden om deze heuveltop heen richting Charneux. Daar rijden we langs het Chateau de Beauregard richting de hoofdweg naar Battice (N627). Daar blijven we niet lang op rijden want we gaan links af richting Herve. Vanuit Herve gaan we via Sarémont naar Bolland. Wat een mooi plaatsje met een mooi kasteel. Ik had er nog nooit van gehoord. We rijden verder naar Blégny. Daar ligt een mijnmuseum dat Iny al eens een keer met de provincie heeft bezocht. Schijnt heel interessant te zijn. Van Blegny naar Barchon, Saint-Remy en Dalhem. Dan besluiten we nog wat extra kilometers te maken en rijden via Warsage en 's-Gravenvoeren naar Mesch en terug naar Eijsden.
De statistieken: 49,89 kilometer in 2 uur 32 minuten en 32 seconden met een gemiddelde van 19,42 kilometer en een maximum snelheid van 61 kilometer (dat was in de afdaling naar Blegny).
Ter afsluiting weer een gedicht van Rutger Kopland uit zijn bundel "Alles op de fiets" getiteld "De drie mogelijkheden van het menselijk denken".
Op de fiets gaat alles wel langzaam
maar toch nog behoorlijk hard.
Wie heel goed luistert aan een stilstaand
horloge hoort een zacht tikken.
Waar blijft de tijd? Om daar over na
te denken hebben wij het zwerk.
24 februari 2006
22 februari 2006
22 februari 2006 negende oefentocht
Vandaag was het gelukkig droog weer. Het was wel fris maar daar kunnen we inmiddels goed tegen. Ons doel was vandaag het drielandenpunt in Vaals. De bovenstaande foto is genomen door Wim van mij in de klim naar de Vaalserberg. Gelukkig zijn mijn grimassen op mijn gezicht niet goed te zien.
Onderstaande foto is gemaakt door een vriendelijke heer die samen met zijn vrouw ging wandelen. We vertelden hem dat we trainden voor Santiago. Hij vertelde dat ook hij nog met de gedachte rondliep om eens daar naartoe te gaan, maar zijn knieën ...... Ik vertelde hem dat fietsen juist goed hiervoor is. Je moet echter wel door een bepaalde periode heen waarbij het gevoelig is.
We zijn via de voerstreek gereden. 's-Gravenvoeren, St. Pietersvoeren, Remersdaal, Gemmenich en Plombieres. Onderstaande foto is genomen bij home Franck. Dat is de plek waar de jeugd van de Eijsdense scholen in het laatste schooljaar altijd op retraite gaan. Daar liggen dus veel jeugdherinneringen voor velen uit Eijsden. Ik heb dat overigens niet meegemaakt in mijn jeugd.
Best wel wat behoorlijke klimmetjes. Dat is goed als training. Terug zijn we gereden via Holset, Vijlen, Mechelen, Gulpen, Termaar, Bruisterbosch, Herkenrade en St. Geertruid.
Nog even wat statistieken. Totaal gereden 67,85 kilometer in 3 uur 25 minuten en 31 seconden met een gemiddelde van 19,7 kilometer en een maximum snelheid van 54,1.
Het gaat steeds beter.
Als toetje een gedicht van Rutger Kopland.
Grijs-groene golven van bos na bos
daarin zullen we verdwijnen.
Daaruit zullen we terugkeren,
maar dat zullen wij niet meer zijn.
Wie dat zijn weet niemand.
21 februari 2006
20 februari 2006 achtste oefentocht
Helaas is het ruim een week geleden dat we onze laatste oefentocht hebben gemaakt. Door lichamelijke en weersomstandigheden is het er echter niet eerder van gekomen. Gelukkig zat het weer vandaag redelijk mee. We fietsen via Berneau en Dalhem naar Val Dieu en gaan daar rechtdoor. We nemen daarna de eerste afslag naar links in de richting van Gorhez. Daar woont een medecursist van de cursus spaans. Het is een pittige klim om daar te komen. Hij woont schitterend en heeft een prachtig panoramisch uitzicht. We vervolgen richting Aubel en vandaar gaan we richting Battice. Iny en ik hebben overigens op 19 februari hier een wandeling gemaakt in dit gebied van 20 kilometer.
Van Aubel naar Battice is het een behoorlijk stuk omhoog. Het verkeer flitst langs je. De weg is slecht (veel gaten en scheuren). Langs de wegkant ligt een behoorlijke hoeveelheid afval. Dat kan allemaal in Wallonië. Als dat al eens opgeruimd zou zijn zou het al een stuk aardiger ogen.
Van Battice rijden we met een behoorlijk tempo terug naar Eijsden via Julémont en St. André. Dat is een overwegend dalende weg waar we grote stukken rond de 30 kilometer kunnen vasthouden. Op het eind hebben we nog wat regen gehad maar over het geheel is het wel meegevallen.
Dan nu weer de statistieken: 49,21 kilometer in 2 uur 24 minuten en 22 seconden in een gemiddelde van 20.29 kilometer en een maximumsnelheid van 56,7 kilometer.
Tot een volgende keer.
Van Aubel naar Battice is het een behoorlijk stuk omhoog. Het verkeer flitst langs je. De weg is slecht (veel gaten en scheuren). Langs de wegkant ligt een behoorlijke hoeveelheid afval. Dat kan allemaal in Wallonië. Als dat al eens opgeruimd zou zijn zou het al een stuk aardiger ogen.
Van Battice rijden we met een behoorlijk tempo terug naar Eijsden via Julémont en St. André. Dat is een overwegend dalende weg waar we grote stukken rond de 30 kilometer kunnen vasthouden. Op het eind hebben we nog wat regen gehad maar over het geheel is het wel meegevallen.
Dan nu weer de statistieken: 49,21 kilometer in 2 uur 24 minuten en 22 seconden in een gemiddelde van 20.29 kilometer en een maximumsnelheid van 56,7 kilometer.
Tot een volgende keer.
11 februari 2006
11 februari 2006 zevende oefentocht
De frequentie wordt wat opgevoerd. We gaan nu ook op zaterdag op de fiets. Het is vandaag beter weer dan de vorige keer. Je raakt er overigens aan gewend. Als je je goed erop kleedt dan kun je best met wat kou gaan fietsen. We hadden vandaag een doel om naartoe te fietsen. We hebben namelijk de carnavalsposter naar Marlies gebracht in Nijswiller. Wim voelde zich wat minder. Hij had een beetje last van een verkoudheid en lood in de benen. Maar die benen gingen toch nog behoorlijk goed!
We zijn via St. Geertruid, Banholt, Terlinden, Hoogcruts, Slenaken, Eperheide, Epen, Mechelen, Hilleshagen, Vijlen naar Nijswiller gereden. Dat is ruim 25 kilometer. We hebben bij Tom en Marlies koffie gedronken en de poster afgeleverd. Vervolgens weer koers gezet naar huis via Gulpen, Termaar, Bruisterbosch en St. Geertruid.
De statistieken: 45 kilometer in 2 uur 24 minuten met een gemiddelde van iets meer dan 18 kilometer en een maximum snelheid van 57,8 kilometer.
Je begint toch wel te voelen dat je wat meer hebt gefietst. Er is een stuk souplesse gekomen. Het klimmen gaat wat gemakkelijker. Ik moet echter nog best wel wat kilometers bergop doen voordat de conditie optimaal is. Ik hou het echter wel bij mijn kleine versnelling. Dat draait lekker rond.
Tot een volgend verslag.
We zijn via St. Geertruid, Banholt, Terlinden, Hoogcruts, Slenaken, Eperheide, Epen, Mechelen, Hilleshagen, Vijlen naar Nijswiller gereden. Dat is ruim 25 kilometer. We hebben bij Tom en Marlies koffie gedronken en de poster afgeleverd. Vervolgens weer koers gezet naar huis via Gulpen, Termaar, Bruisterbosch en St. Geertruid.
De statistieken: 45 kilometer in 2 uur 24 minuten met een gemiddelde van iets meer dan 18 kilometer en een maximum snelheid van 57,8 kilometer.
Je begint toch wel te voelen dat je wat meer hebt gefietst. Er is een stuk souplesse gekomen. Het klimmen gaat wat gemakkelijker. Ik moet echter nog best wel wat kilometers bergop doen voordat de conditie optimaal is. Ik hou het echter wel bij mijn kleine versnelling. Dat draait lekker rond.
Tot een volgend verslag.
08 februari 2006
8 februari 2006 zesde oefentocht
Zelfkastijding! Afzien! Maar wel lekker als je het achter de rug hebt. Zo zou ik onze oefentocht van vandaag willen karakteriseren. De factor "weer" speelde een aardige partij mee vandaag. Het zag er al niet zo goed uit toen we gingen maar al vrij snel onderweg kregen we regen en hagel te verwerken. We zijn via de Mescherberg en Moerslag naar Libeek en Mheer gegaan en vervolgens door Noorbeek en Slenaken. Berg op richting Eperheide en via "de smokkelaar" gaan we naar Teuven. Van Teuven gaan we naar Henri Chapelle. Dat is een klim van circa 5 kilometer die op zichzelf wel goed te doen is. Onderaan hadden we een beetje natte papsneeuw op de weg liggen. Hoe hoger je kwam hoe witter het werd. De auto's die je passeren hebben de verwarming op maximaal staan en spetteren lekker de sneeuw tegen je aan. Daar moet je je dan ook niet druk om maken. Concentreer je op jezelf en hoe je het beste deze omstandigheden kunt doorstaan is de les die ik heb geleerd. Een achtervolging inzetten op de automobilist heeft immers geen zin.
Ondertussen voel ik mijn handen kouder en natter worden. Ik had namelijk winterhandschoenen aan. Ik dacht dat dit wel paste bij dit weer maar deze handschoenen zijn geschikt voor droog winterweer en niet nat winterweer. Je voelt je toppen een beetje afsterven. Je voeten worden natter en natter hoewel ik wel van die overtreksokken over mijn schoenen had. Dat helpt wel maar niet in deze omstandigheden. Het is het meest extreme weer dat ik tot nu toe op de fiets heb meegemaakt. Wim heeft het wel een paar keer gezegd onderweg: "Ze zullen wel denken dat we hartstikke gek zijn om dit te doen". Toch is het een mooie belevenis (als je thuis achter een kopje koffie en een warme douche kunt bijkomen). De weg is het doel! Dat moet je steeds voor ogen houden. Je wordt helemaal terug geworpen op jezelf. Er is niemand die je op dat moment kan helpen. Jij moet het zelf doen. Dat is best een goed gevoel. Je kiest immers zelf hiervoor en niet een ander. Niet zeuren dus.
Enfin, bovenaangekomen ligt de weg helemaal dicht. De sporen van de autobanden zijn verijst. We moeten heel langzaam rijden. Als je in een gat of een spoor terecht komt, wat wel is gebeurd, ga je op je snuit. Dat is nog net niet gebeurd. We besluiten om de eerstvolgende mogelijkheid te nemen die ons naar lagere oorden brengt. Daar is het immers warmer. We fietsen langs de militaire begraafplaats van Henri Chapelle. Auto's rijden met een voor ons gevoel nogal hoge snelheid langs ons. Het spettert behoorlijk. Onderweg even gestopt om andere handschoenen aan te trekken (die ik van Wim heb geleend, waarvoor dank). De mijne zijn doordrenkt en leiden eerder tot koudere dan tot warmere handen.
We gaan daarna gelukkig vrij snel naar Aubel (afdaling). De weg wordt inderdaad beter berijdbaar. Van Aubel gaan we naar Val Dieu en vandaar de mooie weg door het dal. Bij de kruising recht overgestoken en we komen uiteindelijk in Dalhem. Daar krijgen we nog een klim die ons op de grote weg naar Berneau brengt. Dan ruiken we het honk en staat Iny weer klaar om ons een heerlijk kopje koffie te geven. Fijn dat er iemand thuis is die je opvangt en je bemoedigend toespreekt, zoals: "wat goed dat jullie dit doen met dit weer, jullie moeten immers afzien" en "jullie moeten ook eens gaan als het nog harder waait en de hagel wat meer recht in je gezicht waait" en "jullie moeten toch nog wat meer oefenen op de ijzige afdalingen". Bedankt voor de wijze aanwijzingen Iny. We zullen het weer goed in de gaten houden en toeslaan als het echt bar is. Voor vandaag hebben we echter onze portie wel gehad. Het geeft een goed gevoel als je het achter de rug hebt. Je kunt met recht zeggen: "je voelt dat je leeft".
De statistieken: 54 kilometer met een gemiddelde van bijna 18 kilometer in ruim 3 uur.
Ik hou jullie op de hoogte.
Ondertussen voel ik mijn handen kouder en natter worden. Ik had namelijk winterhandschoenen aan. Ik dacht dat dit wel paste bij dit weer maar deze handschoenen zijn geschikt voor droog winterweer en niet nat winterweer. Je voelt je toppen een beetje afsterven. Je voeten worden natter en natter hoewel ik wel van die overtreksokken over mijn schoenen had. Dat helpt wel maar niet in deze omstandigheden. Het is het meest extreme weer dat ik tot nu toe op de fiets heb meegemaakt. Wim heeft het wel een paar keer gezegd onderweg: "Ze zullen wel denken dat we hartstikke gek zijn om dit te doen". Toch is het een mooie belevenis (als je thuis achter een kopje koffie en een warme douche kunt bijkomen). De weg is het doel! Dat moet je steeds voor ogen houden. Je wordt helemaal terug geworpen op jezelf. Er is niemand die je op dat moment kan helpen. Jij moet het zelf doen. Dat is best een goed gevoel. Je kiest immers zelf hiervoor en niet een ander. Niet zeuren dus.
Enfin, bovenaangekomen ligt de weg helemaal dicht. De sporen van de autobanden zijn verijst. We moeten heel langzaam rijden. Als je in een gat of een spoor terecht komt, wat wel is gebeurd, ga je op je snuit. Dat is nog net niet gebeurd. We besluiten om de eerstvolgende mogelijkheid te nemen die ons naar lagere oorden brengt. Daar is het immers warmer. We fietsen langs de militaire begraafplaats van Henri Chapelle. Auto's rijden met een voor ons gevoel nogal hoge snelheid langs ons. Het spettert behoorlijk. Onderweg even gestopt om andere handschoenen aan te trekken (die ik van Wim heb geleend, waarvoor dank). De mijne zijn doordrenkt en leiden eerder tot koudere dan tot warmere handen.
We gaan daarna gelukkig vrij snel naar Aubel (afdaling). De weg wordt inderdaad beter berijdbaar. Van Aubel gaan we naar Val Dieu en vandaar de mooie weg door het dal. Bij de kruising recht overgestoken en we komen uiteindelijk in Dalhem. Daar krijgen we nog een klim die ons op de grote weg naar Berneau brengt. Dan ruiken we het honk en staat Iny weer klaar om ons een heerlijk kopje koffie te geven. Fijn dat er iemand thuis is die je opvangt en je bemoedigend toespreekt, zoals: "wat goed dat jullie dit doen met dit weer, jullie moeten immers afzien" en "jullie moeten ook eens gaan als het nog harder waait en de hagel wat meer recht in je gezicht waait" en "jullie moeten toch nog wat meer oefenen op de ijzige afdalingen". Bedankt voor de wijze aanwijzingen Iny. We zullen het weer goed in de gaten houden en toeslaan als het echt bar is. Voor vandaag hebben we echter onze portie wel gehad. Het geeft een goed gevoel als je het achter de rug hebt. Je kunt met recht zeggen: "je voelt dat je leeft".
De statistieken: 54 kilometer met een gemiddelde van bijna 18 kilometer in ruim 3 uur.
Ik hou jullie op de hoogte.
01 februari 2006
1 februari 2006 vijfde oefentocht
We zijn alweer toe aan de vijfde oefentocht als voorbereiding op onze tocht naar Santiago de Compostela. Voordat we vertrokken vanmorgen heb ik nog even de computer aangezet om de mail te checken. Ik kreeg via Skype telefoon van Jan Sjoukens. Deze belde vanuit zijn hotel in Bangkok. Hij was inmiddels goed aangekomen na 10,5 uur vliegen. Daar was het 27 graden in de plus en hier stond de thermometer op min 8 toen ik vanmorgen keek. Wat een verschil. Dat skype is overigens geweldig. Ik kan het iedereen aanbevelen (www.skype.com).
Even voor 10.00 uur stond Wim weer voor de deur. Het was nog wit buiten van de rijp. De zon was nog niet doorgedrongen in Eijsden. Dat is mooi maar nog wel een beetje koud. We zetten koers richting St. Geertruid en al snel komen we boven de koude deken uit en fietsen in het zonnetje. Het ziet er schitterend uit. Het bos is wit en het is een lekkere frisse lucht.
Van St. Geertruid gaan we via Herkenrade naar Bruisterbosch. Opeens komen we Flora tegen in haar autootje. Zij komt vanuit Margraten naar Eijsden rijden om samen met Iny wafels te bakken. Fijn dat zij toch nog kan rijden in haar autootje. Misschien is dit wel het laatste jaar, zegt zij zelf. Ik denk dat het verstandig is dat zij op tijd stopt met rijden. Ik vind dat heel knap van haar dat zij het zelf onderkent. Ik weet wel dat het heel moeilijk is om dat op te geven. Het is een stuk vrijheid dat je verliest. Daar had mijn vader ook problemen mee.
We rijden verder door Margraten naar Sibbe en gaan de Daelhemmerweg af richting Valkenburg. Door de kern gaan we richting Hulsberg maar slaan rechts af richting Klimmen. Door Voerendaal en bij de verkeerslichten rechtsaf richting Ubachsberg. Een lange klim maar het is wel te doen.
Van Ubachsberg gaat het naar Eys en vervolgens naar Gulpen. Door de kern de Gulpenerberg omhoog en halfweg naar links richting de forellenkwekerij. Gelijk weer rechts richting Reymerstok. Die lange weg gluiperig omhoog. Het ging nu wel al beter dan enkele weken geleden. Het weer was ook wel beter.
We steken bij de viersprong over richting Banholt en ik vertel Wim onderweg nog het verhaal achter de kerk van Banholt (die werd eerst niet erkend door het bisdom en is gebouwd door de bewoners van Banholt zelf). Dat waren nog eens tijden voor het katholieke geloof.
Door naar Mheer waar we een prachtig uitzicht hebben op het kasteel. Naar rechts en gelijk weer links richting Libeek. De Mescherberg af en via de zeven heuvelen weg terug naar Eijsden (om de 50 kilometer vol te krijgen).
Thuis gekomen zitten Flora en Iny lekker zuurkool te eten. De wafels zijn al gebakken en staan uitdagend op de tafel. Het zijn allemaal lachende gezichtjes voor mensen die van lekkers houden. Ze zijn ook overheerlijk. Wim en ik drinken een kopje koffie en daarna gaat Wim naar huis.
Ik filosofeer nog wat met Flora over de Wanders familie. Ik heb namelijk gisteren een boek meegenomen uit de bibliotheek van een zekere Andre Wanders met de titel: "Wanders in Nederland en Duitsland". We gaan op zoek naar de tak die Banholt "onveilig" heeft gemaakt. We kunnen echter niets vinden. Dat doet mij besluiten een mailtje te sturen naar Andre Wanders in Naarden. Via het internet heb ik al snel zijn e-mail adres gevonden. Ik ben benieuwd naar zijn reactie. Toch wel aardig om te weten waar Jacques Wanders vandaan komt.
Dan nog even de statistieken: we hebben 50,18 kilometer gereden in 2.28.24 uur met een gemiddelde van 17,87 kilometer en een maximale snelheid van 46.0 kilometer.
We houden jullie op de hoogte.
Even voor 10.00 uur stond Wim weer voor de deur. Het was nog wit buiten van de rijp. De zon was nog niet doorgedrongen in Eijsden. Dat is mooi maar nog wel een beetje koud. We zetten koers richting St. Geertruid en al snel komen we boven de koude deken uit en fietsen in het zonnetje. Het ziet er schitterend uit. Het bos is wit en het is een lekkere frisse lucht.
Van St. Geertruid gaan we via Herkenrade naar Bruisterbosch. Opeens komen we Flora tegen in haar autootje. Zij komt vanuit Margraten naar Eijsden rijden om samen met Iny wafels te bakken. Fijn dat zij toch nog kan rijden in haar autootje. Misschien is dit wel het laatste jaar, zegt zij zelf. Ik denk dat het verstandig is dat zij op tijd stopt met rijden. Ik vind dat heel knap van haar dat zij het zelf onderkent. Ik weet wel dat het heel moeilijk is om dat op te geven. Het is een stuk vrijheid dat je verliest. Daar had mijn vader ook problemen mee.
We rijden verder door Margraten naar Sibbe en gaan de Daelhemmerweg af richting Valkenburg. Door de kern gaan we richting Hulsberg maar slaan rechts af richting Klimmen. Door Voerendaal en bij de verkeerslichten rechtsaf richting Ubachsberg. Een lange klim maar het is wel te doen.
Van Ubachsberg gaat het naar Eys en vervolgens naar Gulpen. Door de kern de Gulpenerberg omhoog en halfweg naar links richting de forellenkwekerij. Gelijk weer rechts richting Reymerstok. Die lange weg gluiperig omhoog. Het ging nu wel al beter dan enkele weken geleden. Het weer was ook wel beter.
We steken bij de viersprong over richting Banholt en ik vertel Wim onderweg nog het verhaal achter de kerk van Banholt (die werd eerst niet erkend door het bisdom en is gebouwd door de bewoners van Banholt zelf). Dat waren nog eens tijden voor het katholieke geloof.
Door naar Mheer waar we een prachtig uitzicht hebben op het kasteel. Naar rechts en gelijk weer links richting Libeek. De Mescherberg af en via de zeven heuvelen weg terug naar Eijsden (om de 50 kilometer vol te krijgen).
Thuis gekomen zitten Flora en Iny lekker zuurkool te eten. De wafels zijn al gebakken en staan uitdagend op de tafel. Het zijn allemaal lachende gezichtjes voor mensen die van lekkers houden. Ze zijn ook overheerlijk. Wim en ik drinken een kopje koffie en daarna gaat Wim naar huis.
Ik filosofeer nog wat met Flora over de Wanders familie. Ik heb namelijk gisteren een boek meegenomen uit de bibliotheek van een zekere Andre Wanders met de titel: "Wanders in Nederland en Duitsland". We gaan op zoek naar de tak die Banholt "onveilig" heeft gemaakt. We kunnen echter niets vinden. Dat doet mij besluiten een mailtje te sturen naar Andre Wanders in Naarden. Via het internet heb ik al snel zijn e-mail adres gevonden. Ik ben benieuwd naar zijn reactie. Toch wel aardig om te weten waar Jacques Wanders vandaan komt.
Dan nog even de statistieken: we hebben 50,18 kilometer gereden in 2.28.24 uur met een gemiddelde van 17,87 kilometer en een maximale snelheid van 46.0 kilometer.
We houden jullie op de hoogte.
Abonneren op:
Posts (Atom)