La Coruña. 31 mei 2006

Vandaag de laatste volle dag in Spanje. We zijn naar La Coruña gegaan. Die stad ongeveer 60 kilometer ten noorden van Santiago. Rond kwart over 9 de trein genomen vanuit Santiago. Een retourtje kost 6,50 euro. Daar kun je nog eens een keer de trein voor nemen. Na iets meer dan uur zit je in La Coruña (station San Cristobal). Even een broodje en een kop koffie en gaan met die banaan. Lopen, lopen en nog eens lopen. De stad beslaat een groot oppervlak. Ik denk dat we toch wel een kilometer of 10 hebben gelopen vandaag op onze bootschoenen.

We komen uiteindelijk uit op de baai die de mooie naam Ensanada del Orzán draagt. Vandaar heb je een prachtig uitzicht met aan de linker kant het schitterend gelegen Riazor stadion waar Deportivo La Coruña in voetbalt. Daar heeft onze Roy Makaay ooit succes geboekt.


We lopen langs deze baai en komen langs een modern gebouw dat het Domus museum is. Dit is gebouwd door Arata Isozaki en het museum vertelt alles over de mens. We zijn er overigens niet in geweest (niet genoeg tijd).

Langs het aquarium Finisterrae naar de Herculestoren. Deze toren staat in het uiterste noorden van een schiereiland op ongeveer 1,6 kilometer van het centrum. Het is de oudste, beroemdste en meest typisch bouwwerk van La Coruña. Het vormt ook het belangrijste bestanddeel van het stadswapen. Het gebouw werd in de tweede eeuw gebouwd onder Keizer Trajan en het is de enige Romeinse vuurtoren ter wereld die nog zijn functie heeft behouden. Het is een nationaal spaans monument. 




Vlak daarbij is een windroos op de grond gemaakt met keltische tekens. Vandaar heb je ook een prachtig uitzicht op zee. Het waait er stevig. Het weer is overigens prima voor een dergelijke onderneming. De zon schijnt, de lucht is strak blauw en de temperatuur is prima.

Door naar de oude kern via een Brits oorlogskerkhof dat niet open is helaas. Dat duidt aan dat hier in de buurt dus ook een slag heeft plaatsgevonden waar velen het leven hebben gelaten.

We komen in het stadscentrum uit op een groot typisch spaans plein (Plaza de Maria Pita). Een mooi stadhuis vormt het belangrijkste bestanddeel. In de oude kern ligt ook weer een onvermijdelijke Santiagokerk. Via de haven lopen we terug door de zogenaamde kristalstad. Dat heeft overigens niets te maken met kristallen of juwelen maar met de typische voorgevels van de gebouwen. Deze bestaan uit heel veel kleine raampjes (je moet het houtwerk maar schilderen). Het is net of het allemaal vlakjes zijn van een kristal.
Terug naar het station en binnen de kortste keren vertrekt de trein weer naar Santiago waar we rond 16.30 uur aankomen. We nemen een ijsje en zitten even buiten te kijken voordat ik naar binnen ga om dit verhaal in te typen. Daar gaat Francien langs op haar fiets. We zien haar nog net een straatje in fietsen en zijn helaas te laat om nog even contact te maken. 

Onze tijd in Spanje zit er dus bijna op. Vanavond nog wat eten en dan voorbereiden voor de dag van morgen. We willen rond 12.00 uur gaan fietsen naar het vliegveld. Dat is ongeveer 10 kilometer van het centrum. Dan moeten we onze fietsen demonteren en inpakken en inchecken. Het vliegtuig vertrekt rond 16.00 uur. Tegen 18.00 uur zouden we in Duitsland zijn. Dan moeten we onze fietsen weer opbouwen en nog een stukje gaan rijden om toch alvast wat kilometers in de richting van huis te maken.

Vanuit een warm Santiago zeggen wij u voor de laatste keer vanuit Spanje: nog een fijne dag verder.

Wim en Peter

2e dag in Santiago. 30 mei 2006

De eerste dag zonder fiets! Dat is even wennen. Niet zo vroeg op. Rustig aan dus. Na het ochtendritueel even in de stad een ontbijt genomen. Op naar de kathedraal. We nemen onze compostela mee want we krijgen korting voor de musea. Hollanders toch! We betalen 3 euro. We krijgen toegang tot 3 musea. Eerst bezoeken we de bibliotheek, de schatkamer, het koninklijk pantheon, de kloostergangen en de tapijtzalen. Vermeldenswaard is dat op een muur vermeld staat dat kardinaal Roncalli in het heilige jaar 1954 als aartsbisschop een bedevaart heeft gemaakt naar Santiago. Hij heeft vervolgens carriere gemaakt want hij is paus Johannes de 23e geworden. Zo zie je maar wat een bedevaart kan opleveren.

Daarna naar de crypte onder de Pórtico de la Gloria. Op zich niet zo spectaculair om te zien maar het ligt direct onder deze Pórtico. Dan is het bijna half 12 en tijd om een plaatsje te zoeken in de kathedraal voor de Pelgrimsmis die om 12 uur begint. Het zit al aardig vol. Iedereen wil een zo goed mogelijke plek. We zitten toch nog redelijk vooraan. We worden opgewarmd door een heel mooi zingende non die wat liedjes met de kerkgangers begint in te studeren. Precies om 12 uur begint de mis met 5 heren. Het begint met het afroepen van het aantal pelgrims dat Santiago gisteren heeft gehaald met daarbij de vermelding van de landen. Leuk om te horen dat je daar ook bij hoort. Dan een gedragen mis waar je niet veel van verstaat. Een cursus spaans van 1 jaar met als lerares de geweldige Nele Meermans helpt hier ook niet. We krijgen de hostie en naar bijna een uur is het voorbij. Weer een gedenkwaardig moment op onze tocht is voorbij.

We gaan een hapje eten in de stad. We nemen chocolate con churos en bocadillo con jamon y queso (toch nog iets gehad aan het spaans). Daarna maar even siesta houden. Het weer is overigens goed maar het is niet zo extreem heet.

Even na vieren gaan we opnieuw de stad in en bezoeken dan het Palacio de Gelmirez. Dat is een van de oudste gebouwen van Santiago en is vastgebouwd aan de kathedraal. Je bent er vrij snel doorheen.

Buiten gekomen gaan we even van de zon genieten. We gaan zitten op de Plaza del Obradoiro en kijken uit op de voorgevel van de kathedraal. Daar zie je pelgrims komen en genieten van het moment. Zo ben je deelnemer en zo ben je toeschouwer. Het kan snel gaan in het leven.

We lopen een ander traject door de stad en nemen wat te drinken op een terrasje. Daarna even wat informatie halen bij de informatico de turismo. We willen vanavond nog een mis bijwonen waar nonnen zingen. Dat is goed bevallen in de pelgrimsmis. Is ook aanbevolen door een duitser die het heeft meegemaakt. We zullen zien. We hebben ook wat informatie gevraagd over La Coruna. We willen morgen namelijk met de trein naar deze stad gaan. De reis duurt circa 1 uur en er gaat elk uur een trein. Deze stad is qua inwonertal ongeveer dubbel zo graat als Santiago. Het is onze laatste dag zonder fiets morgen.

Op donderdag fietsen we vanuit Santiago naar het vliegveld. Dat schijnt ongeveer 10 kilometer te zijn. Dan moeten we onze fietsen prepareren voor het transport in het vliegtuig. Daarover later meer.

Vanuit Santiago: een fijne dag gewenst.

Wim en Peter

1e dag in Santiago. 29 mei 2006

Het is nu bijna 23.00 uur op onze eerste dag in Santiago. Wim is in het hostal en ik schrijf nog even de ervaringen van deze dag van me af. Na een korte siesta in het hostal zijn we vanmiddag de stad ingelopen. Na een paar honderd meter zagen we Hans Verkleij op een bankje zitten met een ijsje in zijn hand en zijn fiets onder handbereik. Inderdaad: de man met de zeven levens. We hebben uiteraard met hem gesproken. We hadden wat meer tijd om ervaringen uit te wisselen en Hans vertelde over zijn leven. 68 jaar oud en eigenlijk steeds onderweg. De eerste maanden van het jaar zit hij in een appartementje in Monte Gordo in Portugal. Dan gaat hij in april wandelingen van honderden kilometers maken en vervolgens begint hij 4 maanden te fietsen door Europa. Eind augustus keert hij dan weer terug naar Den Haag. Vervolgens knapt hij wat klusjes op voor mensen en dan is het weer tijd voor Portugal.

Een man die alleen zijn rijbewijs heeft gehaald en voor de rest alles heeft aangepakt en 2 rechtse handen heeft en een hele positieve instelling. Hij vindt het schitterend om heel primitief door het leven te gaan. Een mens heeft niet veel nodig. ´s Avonds zijn tentje ergens opzetten. Zijn eigen prakje koken met water dat hij onderweg heeft getapt. Slapen en de volgende dag weer gewoon uren op de fiets doorbrengen. Weer of geen weer. Wind of geen wind. De natuur is mooi en hij geniet ervan. Wat kan het leven toch simpel zijn. Je hoeft je niet druk te maken om materiële zaken. Daar heeft hij geen zin meer in. Geen fiets met allerlei snufjes. Nee, gewoon eentje die het meest elementaire heeft en die niet zo snel kapot kan gaan.

We hebben na het gesprek afscheid van elkaar genomen. Je kijkt hem nog eens aan als hij zijn fiets in zijn hand neemt. We zwaaien naar elkaar en onze wegen scheiden. Nu waarschijnlijk voor altijd. Wat een mooie vent en wat een kijk op het leven.

We lopen verder door de stad en gaan richting kathedraal. Daar naar binnen. We komen in het Portico de la Gloria. We betasten de pilaar met het beeld. Een mooi moment. We gaan de kerk in. Wat een pracht altaar. We gaan naar de crypte waar de schrijn van Jacobus staat. We lopen over deze ruimte en betasten het beeld van Jacobus. We zien het touw waaraan het wierookvat zit dat door de kerk wordt geslingerd. Mensen met rugzakken en wandelschoenen. Fietsers. Ze komen allemaal de kerk in. We beseffen dat dit een bijzondere plek is. Dan naar buiten.

De zon schijnt op de voorgevel van de kathedraal. We lopen een stukje er vandaan om een foto te maken. Dat lukt heel goed. We horen doedelzakmuziek uit een straatje komen. Maken een praatje met Duitsers uit Goslar die te voet zijn gekomen vanuit de Pyreneen. Je maakt heel snel contact. We lopen verder door Santiago. Prachtige oude stadskern die geheel in het teken staat van de kerk. We nemen een pilsje op een terras. Daarna op zoek naar een restaurantje. Prima locatie gevonden. We kiezen voor de onvermijdelijke ensalada mixta en nemen nu paella. Heerlijk. Als toetje een Tarte de Santiago. Ook niet slecht.

Onze eerste dag in Santiago zit erop. We maken plannen voor de tweede. We willen in ieder geval de pelgrimsmis bijwonen om 12.00 uur. Een bezoek aan het museum van de kathedraal en een avondmis bij de nonnen staat op het programma. 

Vanuit Santiago: welterusten en tot een volgend contact.

Wim en Peter

Dit gaat mee naar de Cruz de ferro

Nog een paar uren voor vertrek. Nog even langs geweest bij mijn moeder. Zij is oud en ziek. Heeft een sterk geloof in Maria. Zij vraagt mij om iets mee te brengen van Haar. Dat is beloofd. Afscheid nemen.

Nog even naar de winkel om wat laatste inkopen te doen. Heb ik alles? We zullen zien. Nog wat ontmoetingen met bekenden. Leuk.

Thuis nog even een foto gemaakt van de spullen die ik meeneem om ze bij het Cruz de Ferro af te leggen. Ze hebben allemaal een betekenis voor mij en voor de mensen die daarmee verbonden zijn. Ze zijn van mensen die voor mij heel belangrijk zijn geweest en nog zijn in mijn leven. Zonder hen zou ik niet zijn wie ik nu ben.

Dit zijn de spullen die ik mee heb genomen.

En wat is dan het Cruz de Ferro? Hieronder zie je een foto van die plek. Als we hier zijn aangekomen dan is het nog ongeveer een dag of 2 à 3 naar Santiago. Er staat een kruis op de top van de berg en aan de voet van het kruis ligt een berg van allerlei spullen die mensen daar afleggen. Ben benieuwd hoe het zal voelen om daar te zijn.

Het Cruz de Ferro onder een mooie regenboog.

Bepakking en fiets

Alles wat meegaat ligt uitgestald op een bed met daarvoor de tassen. Kwestie van goed organiseren. Wat heb ik niet direct nodig? Onderin! De rest iets meer naar boven. Orde bewaren is belangrijk.

Nog even het "karretje" bekijken en de laatste vuilrestjes ervan halen. Ziet er goed uit. Het is een Batavus Yakuma. Heb al heel wat mooie kilometers hierop doorgebracht. Mooi materiaal. Hij is nu helemaal aangepast aan de wensen. Ik kan een klein barretje beginnen met 3 liter vocht op de fiets. Er zullen momenten zijn dat ik blij ben dat ik dit barretje bij me heb!
 

Joyce en Jo en Euripides

Zaterdag 13 mei zijn Joyce en Jo bij ons thuis geweest. Druivensuiker gekregen om de dips door te komen. Dank daarvoor. Joyce heeft ook al aardig door dat ik een zwak heb voor gezegden en spreuken. Zij had een leuke kaart gevonden bij Standaard Boekhandel. Onder een spreuk van Euripides is zijn robuuste hoofd afgebeeld. Hij was een grieks toneelschrijver die tussen 460 en 406 voor Christus heeft geleefd. Zijn wijze woorden van vele eeuwen terug waren:

"Verheug u, drink een glas, beschouw het heden als uw eigendom, het overige behoort aan het lot."

Coupe Santiago

De laatste voorbereidingen. Naar de kapper. Mijn vaste "createur", Jean Meertens uit Gronsveld, heeft al zijn kunstzinnigheid op mij losgelaten. De komende 3 weken heb ik de meeste tijd een wielerhelm op. Geen tijd voor veel aandacht voor mijn haren. Het moet vooral gemakkelijk zijn. Dat is gelukt.


Ik heb een goed gesprek gehad met Jean toen ik in de stoel zat. Over het leven, gezondheid en geluk. Het werd zoals gebruikelijk afgesloten met een goede mop van Jean. Hij schudt ze uit zijn mouw. Ik ben ze snel weer vergeten.

Jean geeft mij nog wat pakjes met shampoo en gel mee voor onderweg. Handig! Hartstikke bedankt daarvoor Jean. Hij krijgt mijn kaartje met het blogadres.

Onze fietsenmaker!

Dit is dan Michel Breuer van Bike Service Eijsden. Hij is onze vaste fietsenmaker. Op 10 mei heb ik mijn fiets voor de laatste keer voor de tocht naar hem toe gebracht. Wim heeft dat ook gedaan. Hij loopt alles nog eens goed na en smeert de bewegende delen. Dan moet hij in orde zijn. Michel bedankt voor de goede zorgen! We hopen dat de fietsen weer heelhuids terug komen (en wij dus ook).

 

10 mei 2006 vierentwintigste oefentocht

De 24e en de laatste oefentocht voor ons vertrek. Het doel is de weg en de weg leidt ons naar de St. Jacques de Compostele de Liége. Daar gaan we een stempel halen voor in ons pelgrimspaspoort. We rijden vandaag via Dalhem, St. Remy, Housse, Barchon, Saive, Queue du Bois naar Fleron en duiken dan vervolgens Luik in.

We stallen de fietsen in de hal van de kerk en vragen aan St. Jacques of hij erover wil waken. Hij zegt dit toe maar Wim vertrouwt Hem nog niet helemaal. Ook in de kerk is Wim met zijn gedachten in de hal en met name bij Gazelle en Batavus. De fiets is natuurlijk ook een beetje heilig voor ons. Zonder dit stalen ros zouden we niet zo ver komen.


Een vriendelijke mevrouw in de kerk geeft ons een mooie stempel met een schelp. Die zien we graag vanwege het symbool. We worden direct aangesproken door een jonge mevrouw die ons heeft gespot als pelgrims. Ook zij met haar man zijn onderweg naar Santiago maar dan te voet. Ze komen uit Düsseldorf en zijn op 1 mei vertrokken. Eind juli denken ze in Santiago aan te komen. Ze zijn ook door Valkenburg Houthem, Maastricht en Eijsden gelopen. We wisselen de gegevens uit en maken een foto om hen vast te leggen en voor de lezer van dit blog duidelijk te maken hoe zij eruit zien. Het zijn Thorsten en Manuela Blocher.


Even een "changement" buiten de kerk van Wim .....


.... .

Ongeveer op de plek waar Wim staat is in het trottoir een schelp verwerkt om de verbondenheid van deze kerk met Santiago aan te geven.


We gaan verder en fietsen Luik uit langs het Albert kanaal. Een mooi betonnen fietspad met af en toe wat obstakels in de vorm van by-passes. Uiteindelijk komen we uit in Lixhe nadat we over het fabrieksterrein van CBR Lixhe zijn gereden. We nemen het pontje weer en zetten voet aan wal in ons vertrouwde Eijsden. Deze keer sluiten we het af met koffie bij Wim thuis. Iny heeft vandaag cursus Word op kantoor de hele dag. Mariet en Flora (onze schoonmoeder) zijn er ook. Nog even wat nakletsen en ik ga naar huis.

De cijfers: 62,85 kilometer in 3 uur 14 minuten met een gemiddelde van 19,32 en een maximumsnelheid van 48,7 kilometer.
 

Treinticket is er!

Vandaag, 9 mei, met de post het deelnamebewijs voor de treinreis van Maastricht naar Lourdes ontvangen. We gaan dus met de Stichting Nederlandse Lourdesbedevaart voor Zieken mee (www.lourdesbedevaarten.nl). De trein vertrekt in Den Bosch op 15 mei 2006 om 13.30 uur. Er wordt vervolgens gestop in Roermond. Daarna is Maastricht aan de beurt. Wij stappen daar op. De aankomst van de trein is voorzien om 15.30 uur en het vertrek om 16.00 uur (spoor 6).

Het is een behoorlijk gezelschap dat naar Lourdes gaat. Er zijn in totaal 14 wagons van het type couchette. Wagon 1 is de pakwagon. Daar gaan onze fietsen in. Wij zijn ingedeeld in wagon 14 (de laatste dus) in coupénummer 10. Elke wagon telt 11 coupés. De aankomst in Lourdes is volgens plan op 16 mei om 08.10 uur.

Het hele gezelschap wordt ondergebracht in 14 hotels in Lourdes. Ik begrijp uit de informatie dat Mgr. Muskens ook meegaat.

Ben benieuwd. Best interessant om eens met hem te spreken als daar de gelegenheid toe is. Misschien is er ook nog wel een stempeltje te krijgen van de organisatie voor ons pelgrimspaspoort. De countdown is begonnen. Nog 6 dagen.

Voor woensdag 10 mei staat de laatste oefentocht gepland. Het doel is om tijdig in de St. Jacques kerk te zijn in Luik om daar nog een stempeltje te halen. De vorige keer dat we er waren was de kerk namelijk gesloten. Het verslag van die oefentocht plaats ik zoals gebruikelijk direct na terugkeer op het blog. Dus: kom morgen maar weer eens terug!

Kristoffel, Conny en Bart

Gisteren ontving ik van Conny Hettich en Bart Raydt post die ik op bijgaande foto's laat zien. Zij wensen ons een voorspoedige fietspelgrimstocht toe. Zij voegen er een bidprentje bij van de heilige Kristoffel. Ik zal dit prentje zeker meenemen tussen mijn bagage Conny en Bart. Dank jullie wel. Het heeft mij vervolgens ertoe gebracht om eens wat meer informatie te vinden over deze heilige. Het volgende blijkt.


Sint-Christoffel of Christophorus is een heilige in de Rooms-katholieke Kerk en de Orthodoxe kerken. Zijn naam komt uit het Grieks en betekent Christusdrager. Hij werd in de Oosters-orthodoxe traditie vaak afgebeeld als een reus met een hondenkop. Zijn naamdag is 24 juli (voor het Tweede Vaticaans Concilie viel zijn naamdag op 25 juli, omdat dat ook de gedachtenis van Jacobus is, werd Sint-Christoffel een dag verplaatst). Zo komt toch Jacobus (oftewel Santiago) weer in het spel naar voren! Christoffel moest dus wijken voor Jacobus.

In de vijfde eeuw zou er volgens legenden een man genaamd Christoffel in Chalcedon hebben geleefd. Zeker is dat Sint-Christoffel in deze tijd met name langs pelgrimsroutes al werd vereerd, maar over deze vijfde-eeuwse persoon is niet veel opmerkelijks te vertellen.
Een oudere Christoffel, een martelaar, zou in de tijd van de Romeinse keizer Decius (249-251) de begeleider van de apostel Bartholomeüs zijn geweest. Hij was afkomstig uit het land der Cynocefalen (Hondkoppigen). Bartholomeus was uitgezonden naar dit land om het evangelie te verkondigen. Eén van de Cynocefalen liet zich dopen en kreeg de naam Christoffel. Door zijn bekering tot het christendom kreeg hij een menselijke tong en kon hij spreken. Hij ging vervolgens het evangelie prediken in Lycië. Zijn stok droeg bladeren en vruchten als teken van de instemming van God. In het kader van de christenvervolgingen door de plaatselijke koning werd hij langdurig gemarteld en onthoofd. Voor deze martelingen waren 400 soldaten nodig, Christoffel was immers een reus. Zijn stervensjaar zou 250 zijn geweest.


Een andere legende verhaalt van ene Reprobus die zo arrogant was dat hij zijn diensten alleen wilde aanbieden aan het allerhoogste gezag. Eerst trad hij in dienst bij de koning, die echter bang bleek te zijn voor de keizer. Hij trad in dienst bij de keizer, maar die was bang voor de duivel. Toen bood hij zijn diensten aan aan de duivel. De duivel was echter bang voor Christus en Reprobus besloot Christus te gaan dienen. Hij deed dit, op advies van een kluizenaar, door mensen op zijn brede rug een rivier over te dragen. Op zekere dag moest hij een klein kind de rivier over tillen. Terwijl hij daarmee bezig was werd het kind echter zwaarder en zwaarder, totdat Reprobus bijna bezweek en tot zijn schouders in het water stond. Toen openbaarde het kind zich als Christus en doopte Reprobus in de rivier. Zijn doopnaam werd Christoffel, Christusdrager. Jezus liet Christoffels staf groen uitlopen en zond hem weg om het evangelie te prediken. Ook in deze legende wordt hij uiteindelijk gemarteld en onthoofd. Dit is in het Westen het meest bekende verhaal.

In de middeleeuwen was Christophorus een van de Veertien Noodhelpers. Hij zou bovendien beschermen tegen een 'onvoorziene dood', d.i. overlijden zonder de laatste sacramenten te ontvangen. Met de geringe levensverwachting van de middeleeuwer hing samen dat afbeeldingen en beelden van de Christusdrager in de late middeleeuwen overal, op marktpleinen en in kerken, te vinden waren.


Het verhaal dat Christoffel een reus was wordt als volgt verklaard: zijn bijnaam Canineus (de hondachtige) zou zijn verbasterd tot Cananeus (reus uit Kana). Andere verhalen draaien dit proces om. Christoffel zou uit Kana stammen en daarom Cananeus zijn genoemd. Dit zou vervolgens zijn verbasterd tot canineus en hierdoor dacht men dat hij een hondenkop had. Sommige mensen leggen ook een verband met de Egyptische god Anubis. Deze Anubis wordt ook met een hondenkop afgebeeld en volgens de legende droeg hij de valkgod Horus, zoon van de zonnegod Aton, over de Nijl.

Sint-Christoffel is de patroonheilige van de reizigers, alle verkeersdeelnemers, timmerlieden, schilders, pelgrims, fruithandelaren, boekbinders, schatgravers, hoedenmakers, tuinmannen en kinderen en patroon tegen besmettelijke ziekten, onverwachte dood, de pest, droogte, onweer, hagel, watersnood, vuurrampen, oogziekten en tandpijn.

Conny en Bart: wij wensen jullie een fijne week toe in Rome en alvast gefeliciteerd met je bijzondere verjaardag Conny!

6 mei 2006 drieentwintigste oefentocht

Vandaag hebben we met mooi fietsweer een Haspengouws parelsnoer aaneen geregen.Wat? Ja, we hebben de kleine plaatsjes van de Haspengouw aangedaan met onze fiets. Ons verste doel was Hasselt.

Daar zijn we op bezoek geweest bij "oom Tinus" zoals ik hem steeds noem. Anders gezegd: het paterke van Hasselt. Ons belangrijkste familielid: de zalige Valentinus Paquay. Hij wordt sterk vereerd in Hasselt.
Het is een plaats waar je als Hasseltenaar niet zomaar langs loopt. Je gaat even naar binnen en je slaat een kruis bij het bronzen beeld op de tombe in de Valentinus Paquay kapel.

Telkens als we (Iny en ik) in Hasselt zijn gaan we altijd even langs. Voor Wim was het zijn eerste keer in Hasselt. Ik heb ook een stempel gehaald bij de Minderbroeders. Er is een pater die 750 Mariabeeldjes heeft verzameld in zijn leven. Ik mocht een foto maken van hem met de Mariabeeldjes (zie hieronder).


We hebben tegenover de kapel koffie gedronken (met slagroom, jawel!). Daarna was ons doel Tongeren. We hebben het fietsroutenetwerk van "Fietsparadijs Limburg" gevolgd. Schitterend wat onze mede-Limburgers hebben aangelegd aan fietspaden. Daar kunnen we nog veel van leren.

Ook in Tongeren een kopje koffie. Ambiorix hield onze fietsen in de gaten. Niemand die het in zijn hoofd haalt om ruzie te zoeken met deze krijgshaftige persoon.

Volgende plaats die we willen aandoen is Genoelselderen (het wijnkasteeltje van de familie van Rennes). Toch mooi dat zoiets behouden blijft.

Dat de wind uit het oosten waait bleek wel te kloppen als we ons richting Eijsden werken. We nemen het pontje. Het is een hele mooie dag geweest.

We hebben goed aan de kilometers gewerkt: 119,05 totaal in 5 uur 46 minuten met een gemiddelde van 20,59 en een maximumsnelheid van 39,8 kilometer. Helaas begaf Wim zijn kilometerteller het tijdens de rit. Vervelend, maar gelukkig heeft de mijne heel goed geregistreerd. Het geeft toch houvast als je weet hoeveel je hebt gereden en hoeveel je ongeveer nog moet.

Tot slot noem ik nog wat pareltjes die we hebben gebruikt om het parelsnoer te maken: Veldwezel, Eigenbilzen, Hoelbeek, Munsterbilzen, Albertkanaal (langs de fabriek van Ford Genk), Rapertingen, Wimmertingen (niet naar Wim genoemd overigens), Kortessem, Wintershoven, Vliegmaal, Schalkhoven, Sint-Huibrechts Hern, Henis, Berg, Genoelselderen, Millen, Elst, Val-Meer, Zichen-Zussen-Bolder, Kanne en als sluitstuk van het parelsnoer het briljantje Eijsden. En dat komt uit mij terwijl ik helemaal niets op heb met juwelen! Wat zit een mens toch raar in elkaar!

Met het gewicht zit het wel goed. Na afloop van de tocht woog ik 88,8 kilo. Op 1 januari 2006 was dat nog 108 kilo. Ben benieuwd wat ik weeg als de tocht achter de rug is. Ik heb toch regelmatig iets gegeten onderweg maar je verbruikt het kennelijk ook weer heel snel.

3 mei 2006 tweeentwintigste oefentocht

Bloesem, zomer en Minnesota. Zo zou ik deze tocht willen kenschetsen. We hebben eindelijk gekregen waar we “recht op hebben”: mooi weer. Voor het eerst met blote beentjes en armpjes fietsen. Ze zien er nog wat flets en bleekjes uit. Dat zal wel veranderen de komende weken.

De routemeester Wim heeft toch weer voor een gevarieerd parcours gezorgd. Wat is dat toch gemakkelijk voor mij. “Rechts, links, rechtdoor, enz.”. Ik hoef alleen maar te trappen en te sturen. He does the thinking (about the route). Ieder zijn taak en zijn affiniteit.

We gaan vandaag via St. Geertruid, Mheer en Noorbeek naar de Piemert (ja zo heet dit stuk van Hoogcruts naar Slenaken). Onderweg zien we dat de wandelaars al de buitenlucht hebben opgezocht. We zien veel blote onderbenen. Ja, het zomerse weer heeft eindelijk ons land bereikt. In een lekkere cadans gaan we omhoog naar Eperheide. Het zit wel goed met de conditie, zo voel ik.

Dan gaan we boven eens voor de afwisseling naar links richting Crapoel (nee, niet krapuul) en we maken een eerste stop op het punt waar we een prachtig uitzicht hebben over Gulpen. Daar stoppen ook 2 andere fietsers. De heer en dame blijken uit Odoorn te komen en zijn zo vriendelijk om een foto van ons tweeën te maken.

We wisselen nog wat wetenswaardigheden uit, geven het kaartje met het adres van het weblog (laat maar eens wat weten meneer en mevrouw waarvan ik de naam niet ken) en we fietsen verder. Even stoppen bij het Mariabeeld boven op de Gulpenerberg met een prachtig uitzicht over het Limburgse Heuvelland.



Dan de berg af en via Partij naar Mechelen, Epen en Sippenaeken. Daarvoor stoppen we echter nog een keer op een plek waar we een schitterend uitzicht hebben op het kasteel van Beusdal. We maken wat foto’s.



Even wat eten en drinken en door. Hombourg glijdt onder onze wielen door en we draaien naar links voor de klim langs de Gulp richting Henri-Chapelle. Een lange klim die je wel in een goede cadans kunt verwerken. De vorige keer fietsten we in een winters landschap en nu is de wereld veel vriendelijker voor ons. Boven gekomen rechtsaf en langs het oorlogskerkhof waar we besluiten te stoppen.

Ik bedenk mij ter plekke dat het wellicht leuk is om een stempel te halen hier in ons pelgrimspaspoort. Ik ga met onze paspoorten naar binnen en krijg inderdaad van de Amerikaanse functionaris de gevraagde stempels. Ik wil terug gaan naar mijn fiets (waarover Wim buiten waakt) als ik word aangesproken door 4 Amerikanen in de hal. Het blijkt dat zij afkomstig zijn uit de staat Minnesota. Daar ben ik geweest omdat mijn familie in Amerika in die staat woont. Het is al een hele tijd geleden. Samen met Iny zijn we daar geweest in 1978.

De Amerikanen maken een rondreis langs gedenkplekken die te maken hebben met WO II. Ik heb hen nog verteld hoe mijn familie heet (Ed en Liza Mulder) en dat zij wonen in Prinsburg, Minnesota. Ik geef hen mijn kaartje en van 2 van hen krijg ik ook een kaartje. Het zijn Jeff Traxler (uit Le Center) en Rodd Johnson (uit Chaska). Wim maakt een foto van ons allen en hij maakt er nog een met een toestel van 1 van hen.

Wat een leuke ontmoetingen toch. Ik kom er steeds meer achter dat de weg het doel is. Ultreia! De verrassende ontmoetingen met mensen. Heel mooi.
Zij gaan verder en wij ook. We fietsen door de Voerstreek naar huis. Iny is thuis met haar moeder Flora. We drinken een kop koffie en wisselen de ervaringen uit.

De onvermijdelijke statistieken: 65,24 kilometer in 3 uur 6 minuten met een gemiddelde van 20,94 kilometer en een maximumsnelheid van 64,7 kilometer.

Laatste fietskleding gekocht

Vanochtend ben ik met Wim naar Itek in Rotem (België) gereden voor het inkopen van de laatste fietskleding. Neem alvast eens een kijkje op www.itek.be. Groot assortiment en vriendelijke bediening maar aantrekkelijk prijzen. Wat wil een mens nog meer. Het gaat erom dat je de juiste uitrusting bij je hebt en niet teveel. Fietskleding is niet echt ballast. Het is licht en klein te maken en ook gemakkelijk te wassen. Het droogt ook heel snel. Het weer begint ook de goede kant op te gaan. Ziet er goed uit voor de oefentocht van morgen. Ook hiervan zal ik morgen weer verslag doen, zoals gebruikelijk.