We fietsen eerst richting Meerssen via onze gebruikelijke "aanvliegroute". We rijden door de Humcoverstraat waar ik even stop om goedendag te zeggen bij mijn voormalige college Mirjam Meulenberg. Met haar heb ik vele jaren de kamer gedeeld in Maastricht. We hebben altijd een heel goed contact gehad en nog steeds. Toevallig belde zij mij vanochtend nog voor het vertrek. Zij was echter niet thuis zodat we weer snel door zijn gefietst om niet koud te krijgen.
We gaan richting richting Ulestraten maar buigen af naar Waterval. Daar was ik ook nog niet geweest met de fiets. Een hele mooie weg. Bovenop gekomen kijken we uit op het huis van Vic In de Braekt, de broer van Wim. Die woont in Ulestraten. We zetten onze tocht voort richting Schimmert. We passeren de watertoren en de plaats waar Mariet (de vrouw van Wim) op kostschool heeft gezeten (mixed memories). We rijden door Arensgenhout richting Hulsberg en dalen af richting Valkenburg. We gaan echter voor Valkenburg naar links richting Klimmen. En dat is ook "klimmen". Vandaar naar Ransdaal en bij de kerk naar rechts richting Schoonbron. Door Schin op Geul gaan we weer richting Valkenburg. Dan gaan we via het plein onderaan de Cauberg. Daar rijden we even achter een begrafenisstoet. Dat geeft ons tijd om te zien dat een wietplantage wordt opgeruimd door de politie bij een van de horecagelegenheden. Dan staat de Daelhemmerweg op het programma.
Ondertussen is het beginnen te sneeuwen. Een goede oefening voor eventueel gelijkwaardig weer in de Pyreneën. Gelijk maar doorgefietst op de top via het Gasthuis naar Cadier en Keer (eerst een gevaarlijke afdaling met die sneeuw en dan een pittig klimmetje omhoog). We steken de rijksweg over en gaan via een heuvelachtig parcours naar Eckelrade. Vandaar gaan we richting St. Geertruid en nemen we de gebruikelijke "aanvliegroute" naar Eijsden.
Daar heeft Iny de koffie weer klaar en kunnen we even opwarmen en ons verhaal kwijt. Iny neemt nog enkele foto's van ons toen we terugkwamen. Die kunnen jullie hieronder zien. Dat verlevendigt de zaak een beetje. Kijk die koude gezichten eens en dat witte pak van de sneeuw. We lijken wel de moderne Don Quichotte en Sancho Panza die zich voorbereiden om de windmolens van Galicië te trotseren.
Dan nu weer wat statistieken. De totale afstand was 50,4 kilometer. Deze is afgelegd in 2.50.59 uur met een gemiddelde van 17,68 kilometer. De maximumsnelheid was 41,6 kilometer. Overigens was ik vanmorgen de magische grens van 100 kilogram gepasseerd (ik heb het dan uiteraard over mijn gewicht). Ik woog 99,8 kilo. Na terugkomst woog ik 99,7 kilo.
Ik wil hier overigens nog een bedankje uitspreken in de richting van "mi cuñada" Anja. Zij heeft een heel leuk commentaar geschreven bij het vorige verslag. Als je het als betrokkene leest dan voel je toch wel dat je blaas vrij dicht bij je ogen ligt. Hartelijk dank voor je reactie Anja! En blijf dat vooral doen.
Andere personen die zich geroepen om iets te schrijven zijn van harte uitgenodigd. We kunnen ook kritiek verdragen. Je mag je best afvragen wat die twee oude zakken toch doen. Gekken zijn het! Maar bedenk dan dat alles relatief is in het leven. Als je máár 2 haren op je hoofd hebt is dat weinig, maar als je 2 haren in je soep hebt dan is het veel!
Kom maar eens regelmatig kijken op deze site. Je bent van harte welkom.
Groeten van Wim en Peter.
