The Way

Op 12 september 2012 sprak ik met een Eijsdense. Zij is in de maand juli 2012 als pelgrim gaan lopen van Pamplona naar Léon. Een tocht van zo'n 400 kilometer. Zij vertelde mij dat zij onderweg heel veel jonge mensen was tegen gekomen op pelgrimstocht. Ook veel Amerikaanse jongeren. Zij zouden nogal geïnspireerd zijn geweest door de film "The Way". Ik had nog niet over deze film gehoord maar internet is fantastisch. In no time had ik de informatie hierover gevonden. Het is een film die gemaakt is door Emilio Estevez, een van de zonen van Martin Sheen. Na wat doorzoeken bleek dat Martin Sheen is geboren met de familienaam Estevez en dat zijn roots liggen in Galicië in Spanje. Daar ligt ook Santiago de Compostela. Het is dus heel verklaarbaar waarom juist zij deze film hebben gemaakt. Wil je een beeld krijgen van de film klik dan op de volgende link voor de trailer.

Filmtrailer van "The Way"

Het pelgrimspaspoort en het compostelaat

Dit zijn foto's van het pelgrimspaspoort, de schelp die ik onderweg bij me had en het compostolaat. Op het paspoort zijn alle stempels gezet van de plaatsen waar we zijn geweest. Daarop staat ook de verklaring van de voorzitter van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob dat ik een lid van het Genootschap ben, die op de manier van de pelgrims van vroeger de traditionele pelgrimstocht naar Santiago de Compostela maakt. Hij (de voorzitter) verzoekt de lezer aan toonder zonodig steun en hulp te verlenen. Het eindigt met "God lone het U!"

Paspoort met stempels

Schelp, compostolaat en paspoort met stempels.

De tekst op het compostolaat is in het latijn. Mijn namen zijn ook in het latijn weergegeven. Ik heet dan ook "Petrum Villelmum Josephum Paquay". Wim heet "Villelmum In de Braekt".


Van Wies Limpens kreeg ik nog een passend gedicht aangereikt dat ik jullie niet wil onthouden. Het is van de hand van G. Achterberg.
"Nu ik ben aangekomen op de plaats waar het zal moeten zijn waar ik van zing, ik ben een vijver zonder rimpeling met alle hemelen in mij weerkaatst."

van Gemünd naar Eijsden. 3 juni 2006.

We zijn weer thuis! Vanochtend zijn we na een heerlijk Duits ontbijt rond 09.00 uur vertrokken uit Gemünd. Een tocht van 82 kilometer wachtte op ons. Gelukkig weer een droge dag (op enkele spettertjes na). Gelijk na de start een klim naar Dreiborn. De omgeving vergoed veel. Wat is het toch mooi onderweg. Als je op de fiets zit dan krijg je meer contact met de omgeving. Al snel hadden we Monschau in het vizier. Een behoorlijke afdaling en gelijk maar weer de klim uit het dal. Dat zijn we ondertussen gewend. Vlak voor de grensovergang met België drinken we nog ergens koffie bij een bakkerij en nemen ons laatste gebakje. Wat een vriendelijke bediening.

Dan rijden we België in via "the way to hell". Dat blijkt overigens wel mee te vallen. De weg is voor een gedeelte al vernieuwd en de rest is voor een fietser best goed te doen. We kunnen de kuilen ontwijken en de weg daalt gestaag. Eupen ligt dan aan onze voeten. We komen op bekend (oefen)terrein. Nog een behoorlijke klim richting Henri Chapelle, maar och met Eijsden in zicht valt alles mee. Wim belt vanuit HC om te melden wanneer ze ons kunnen verwachten. We denken rond 14.00 uur aan te komen. Dat gaat ook lukken.

Ik zeg tegen Wim bij het inrijden van Eijsden dat dit ook een soort Santiago is. Een einddoel van deze tocht. Je voelt niet meer dat je fietst. Het rolt vanzelf. Dan staan we in een keer voor het huis van Wim.


De vlag van Eijsden hangt uit. Geen mensen op straat. We horen geluiden vanuit de tuin naar ons toe komen. Er staan bekende auto's in de straat. Wim roept of de koffie klaar is. Reactie. Geweldig om onze mensen weer te zien. Het is hartverwarmend om degenen die je het meest na staan tezamen weer te kunnen begroeten. De begroeting is warm en zeer hartelijk. Een ontlading. Er valt iets van je af. Ook een gevoel van: "dat hebben we toch maar mooi geflikt". En dat is ook zo. We zijn heel blij dat we dit hebben mogen ondernemen en dat we deze ervaring in ons leven mee mogen nemen.

We hebben vervolgens een aantal uren lekker bij elkaar gezeten in de tuin en van een heerlijke barbeque genoten. Wim kon gelijk aan de bak (vond hij misschien ook nog wel zo leuk). Ervaringen uitwisselen. Heerlijk ongedwongen. Mooi. Dank jullie wel hiervoor.

Dit is het einde van de reis. Er is nog zoveel meer te vertellen. Dat kan helaas niet allemaal op dit weblog. Het is allemaal weggestopt in mijn gedachten. Een onvergetelijke ervaring waaraan ik nog elke dag met veel plezier terug denk. Het is en blijft de mooiste fietstocht die ik ooit heb gemaakt.
De foto hieronder is overigens toen we aankwamen voor de kathedraal in Santiago.

Kom dus nog maar eens snel terug op dit blog om te kijken wat er nog meer is. Bedankt voor het volgen en de betrokkenheid en tot een volgend bezoek op dit blog.

Wim en Peter

La Coruña. 31 mei 2006

Vandaag de laatste volle dag in Spanje. We zijn naar La Coruña gegaan. Die stad ongeveer 60 kilometer ten noorden van Santiago. Rond kwart over 9 de trein genomen vanuit Santiago. Een retourtje kost 6,50 euro. Daar kun je nog eens een keer de trein voor nemen. Na iets meer dan uur zit je in La Coruña (station San Cristobal). Even een broodje en een kop koffie en gaan met die banaan. Lopen, lopen en nog eens lopen. De stad beslaat een groot oppervlak. Ik denk dat we toch wel een kilometer of 10 hebben gelopen vandaag op onze bootschoenen.

We komen uiteindelijk uit op de baai die de mooie naam Ensanada del Orzán draagt. Vandaar heb je een prachtig uitzicht met aan de linker kant het schitterend gelegen Riazor stadion waar Deportivo La Coruña in voetbalt. Daar heeft onze Roy Makaay ooit succes geboekt.


We lopen langs deze baai en komen langs een modern gebouw dat het Domus museum is. Dit is gebouwd door Arata Isozaki en het museum vertelt alles over de mens. We zijn er overigens niet in geweest (niet genoeg tijd).

Langs het aquarium Finisterrae naar de Herculestoren. Deze toren staat in het uiterste noorden van een schiereiland op ongeveer 1,6 kilometer van het centrum. Het is de oudste, beroemdste en meest typisch bouwwerk van La Coruña. Het vormt ook het belangrijste bestanddeel van het stadswapen. Het gebouw werd in de tweede eeuw gebouwd onder Keizer Trajan en het is de enige Romeinse vuurtoren ter wereld die nog zijn functie heeft behouden. Het is een nationaal spaans monument. 




Vlak daarbij is een windroos op de grond gemaakt met keltische tekens. Vandaar heb je ook een prachtig uitzicht op zee. Het waait er stevig. Het weer is overigens prima voor een dergelijke onderneming. De zon schijnt, de lucht is strak blauw en de temperatuur is prima.

Door naar de oude kern via een Brits oorlogskerkhof dat niet open is helaas. Dat duidt aan dat hier in de buurt dus ook een slag heeft plaatsgevonden waar velen het leven hebben gelaten.

We komen in het stadscentrum uit op een groot typisch spaans plein (Plaza de Maria Pita). Een mooi stadhuis vormt het belangrijkste bestanddeel. In de oude kern ligt ook weer een onvermijdelijke Santiagokerk. Via de haven lopen we terug door de zogenaamde kristalstad. Dat heeft overigens niets te maken met kristallen of juwelen maar met de typische voorgevels van de gebouwen. Deze bestaan uit heel veel kleine raampjes (je moet het houtwerk maar schilderen). Het is net of het allemaal vlakjes zijn van een kristal.
Terug naar het station en binnen de kortste keren vertrekt de trein weer naar Santiago waar we rond 16.30 uur aankomen. We nemen een ijsje en zitten even buiten te kijken voordat ik naar binnen ga om dit verhaal in te typen. Daar gaat Francien langs op haar fiets. We zien haar nog net een straatje in fietsen en zijn helaas te laat om nog even contact te maken. 

Onze tijd in Spanje zit er dus bijna op. Vanavond nog wat eten en dan voorbereiden voor de dag van morgen. We willen rond 12.00 uur gaan fietsen naar het vliegveld. Dat is ongeveer 10 kilometer van het centrum. Dan moeten we onze fietsen demonteren en inpakken en inchecken. Het vliegtuig vertrekt rond 16.00 uur. Tegen 18.00 uur zouden we in Duitsland zijn. Dan moeten we onze fietsen weer opbouwen en nog een stukje gaan rijden om toch alvast wat kilometers in de richting van huis te maken.

Vanuit een warm Santiago zeggen wij u voor de laatste keer vanuit Spanje: nog een fijne dag verder.

Wim en Peter

2e dag in Santiago. 30 mei 2006

De eerste dag zonder fiets! Dat is even wennen. Niet zo vroeg op. Rustig aan dus. Na het ochtendritueel even in de stad een ontbijt genomen. Op naar de kathedraal. We nemen onze compostela mee want we krijgen korting voor de musea. Hollanders toch! We betalen 3 euro. We krijgen toegang tot 3 musea. Eerst bezoeken we de bibliotheek, de schatkamer, het koninklijk pantheon, de kloostergangen en de tapijtzalen. Vermeldenswaard is dat op een muur vermeld staat dat kardinaal Roncalli in het heilige jaar 1954 als aartsbisschop een bedevaart heeft gemaakt naar Santiago. Hij heeft vervolgens carriere gemaakt want hij is paus Johannes de 23e geworden. Zo zie je maar wat een bedevaart kan opleveren.

Daarna naar de crypte onder de Pórtico de la Gloria. Op zich niet zo spectaculair om te zien maar het ligt direct onder deze Pórtico. Dan is het bijna half 12 en tijd om een plaatsje te zoeken in de kathedraal voor de Pelgrimsmis die om 12 uur begint. Het zit al aardig vol. Iedereen wil een zo goed mogelijke plek. We zitten toch nog redelijk vooraan. We worden opgewarmd door een heel mooi zingende non die wat liedjes met de kerkgangers begint in te studeren. Precies om 12 uur begint de mis met 5 heren. Het begint met het afroepen van het aantal pelgrims dat Santiago gisteren heeft gehaald met daarbij de vermelding van de landen. Leuk om te horen dat je daar ook bij hoort. Dan een gedragen mis waar je niet veel van verstaat. Een cursus spaans van 1 jaar met als lerares de geweldige Nele Meermans helpt hier ook niet. We krijgen de hostie en naar bijna een uur is het voorbij. Weer een gedenkwaardig moment op onze tocht is voorbij.

We gaan een hapje eten in de stad. We nemen chocolate con churos en bocadillo con jamon y queso (toch nog iets gehad aan het spaans). Daarna maar even siesta houden. Het weer is overigens goed maar het is niet zo extreem heet.

Even na vieren gaan we opnieuw de stad in en bezoeken dan het Palacio de Gelmirez. Dat is een van de oudste gebouwen van Santiago en is vastgebouwd aan de kathedraal. Je bent er vrij snel doorheen.

Buiten gekomen gaan we even van de zon genieten. We gaan zitten op de Plaza del Obradoiro en kijken uit op de voorgevel van de kathedraal. Daar zie je pelgrims komen en genieten van het moment. Zo ben je deelnemer en zo ben je toeschouwer. Het kan snel gaan in het leven.

We lopen een ander traject door de stad en nemen wat te drinken op een terrasje. Daarna even wat informatie halen bij de informatico de turismo. We willen vanavond nog een mis bijwonen waar nonnen zingen. Dat is goed bevallen in de pelgrimsmis. Is ook aanbevolen door een duitser die het heeft meegemaakt. We zullen zien. We hebben ook wat informatie gevraagd over La Coruna. We willen morgen namelijk met de trein naar deze stad gaan. De reis duurt circa 1 uur en er gaat elk uur een trein. Deze stad is qua inwonertal ongeveer dubbel zo graat als Santiago. Het is onze laatste dag zonder fiets morgen.

Op donderdag fietsen we vanuit Santiago naar het vliegveld. Dat schijnt ongeveer 10 kilometer te zijn. Dan moeten we onze fietsen prepareren voor het transport in het vliegtuig. Daarover later meer.

Vanuit Santiago: een fijne dag gewenst.

Wim en Peter

1e dag in Santiago. 29 mei 2006

Het is nu bijna 23.00 uur op onze eerste dag in Santiago. Wim is in het hostal en ik schrijf nog even de ervaringen van deze dag van me af. Na een korte siesta in het hostal zijn we vanmiddag de stad ingelopen. Na een paar honderd meter zagen we Hans Verkleij op een bankje zitten met een ijsje in zijn hand en zijn fiets onder handbereik. Inderdaad: de man met de zeven levens. We hebben uiteraard met hem gesproken. We hadden wat meer tijd om ervaringen uit te wisselen en Hans vertelde over zijn leven. 68 jaar oud en eigenlijk steeds onderweg. De eerste maanden van het jaar zit hij in een appartementje in Monte Gordo in Portugal. Dan gaat hij in april wandelingen van honderden kilometers maken en vervolgens begint hij 4 maanden te fietsen door Europa. Eind augustus keert hij dan weer terug naar Den Haag. Vervolgens knapt hij wat klusjes op voor mensen en dan is het weer tijd voor Portugal.

Een man die alleen zijn rijbewijs heeft gehaald en voor de rest alles heeft aangepakt en 2 rechtse handen heeft en een hele positieve instelling. Hij vindt het schitterend om heel primitief door het leven te gaan. Een mens heeft niet veel nodig. ´s Avonds zijn tentje ergens opzetten. Zijn eigen prakje koken met water dat hij onderweg heeft getapt. Slapen en de volgende dag weer gewoon uren op de fiets doorbrengen. Weer of geen weer. Wind of geen wind. De natuur is mooi en hij geniet ervan. Wat kan het leven toch simpel zijn. Je hoeft je niet druk te maken om materiële zaken. Daar heeft hij geen zin meer in. Geen fiets met allerlei snufjes. Nee, gewoon eentje die het meest elementaire heeft en die niet zo snel kapot kan gaan.

We hebben na het gesprek afscheid van elkaar genomen. Je kijkt hem nog eens aan als hij zijn fiets in zijn hand neemt. We zwaaien naar elkaar en onze wegen scheiden. Nu waarschijnlijk voor altijd. Wat een mooie vent en wat een kijk op het leven.

We lopen verder door de stad en gaan richting kathedraal. Daar naar binnen. We komen in het Portico de la Gloria. We betasten de pilaar met het beeld. Een mooi moment. We gaan de kerk in. Wat een pracht altaar. We gaan naar de crypte waar de schrijn van Jacobus staat. We lopen over deze ruimte en betasten het beeld van Jacobus. We zien het touw waaraan het wierookvat zit dat door de kerk wordt geslingerd. Mensen met rugzakken en wandelschoenen. Fietsers. Ze komen allemaal de kerk in. We beseffen dat dit een bijzondere plek is. Dan naar buiten.

De zon schijnt op de voorgevel van de kathedraal. We lopen een stukje er vandaan om een foto te maken. Dat lukt heel goed. We horen doedelzakmuziek uit een straatje komen. Maken een praatje met Duitsers uit Goslar die te voet zijn gekomen vanuit de Pyreneen. Je maakt heel snel contact. We lopen verder door Santiago. Prachtige oude stadskern die geheel in het teken staat van de kerk. We nemen een pilsje op een terras. Daarna op zoek naar een restaurantje. Prima locatie gevonden. We kiezen voor de onvermijdelijke ensalada mixta en nemen nu paella. Heerlijk. Als toetje een Tarte de Santiago. Ook niet slecht.

Onze eerste dag in Santiago zit erop. We maken plannen voor de tweede. We willen in ieder geval de pelgrimsmis bijwonen om 12.00 uur. Een bezoek aan het museum van de kathedraal en een avondmis bij de nonnen staat op het programma. 

Vanuit Santiago: welterusten en tot een volgend contact.

Wim en Peter

Dit gaat mee naar de Cruz de ferro

Nog een paar uren voor vertrek. Nog even langs geweest bij mijn moeder. Zij is oud en ziek. Heeft een sterk geloof in Maria. Zij vraagt mij om iets mee te brengen van Haar. Dat is beloofd. Afscheid nemen.

Nog even naar de winkel om wat laatste inkopen te doen. Heb ik alles? We zullen zien. Nog wat ontmoetingen met bekenden. Leuk.

Thuis nog even een foto gemaakt van de spullen die ik meeneem om ze bij het Cruz de Ferro af te leggen. Ze hebben allemaal een betekenis voor mij en voor de mensen die daarmee verbonden zijn. Ze zijn van mensen die voor mij heel belangrijk zijn geweest en nog zijn in mijn leven. Zonder hen zou ik niet zijn wie ik nu ben.

Dit zijn de spullen die ik mee heb genomen.

En wat is dan het Cruz de Ferro? Hieronder zie je een foto van die plek. Als we hier zijn aangekomen dan is het nog ongeveer een dag of 2 à 3 naar Santiago. Er staat een kruis op de top van de berg en aan de voet van het kruis ligt een berg van allerlei spullen die mensen daar afleggen. Ben benieuwd hoe het zal voelen om daar te zijn.

Het Cruz de Ferro onder een mooie regenboog.