van Gemünd naar Eijsden. 3 juni 2006.

We zijn weer thuis! Vanochtend zijn we na een heerlijk Duits ontbijt rond 09.00 uur vertrokken uit Gemünd. Een tocht van 82 kilometer wachtte op ons. Gelukkig weer een droge dag (op enkele spettertjes na). Gelijk na de start een klim naar Dreiborn. De omgeving vergoed veel. Wat is het toch mooi onderweg. Als je op de fiets zit dan krijg je meer contact met de omgeving. Al snel hadden we Monschau in het vizier. Een behoorlijke afdaling en gelijk maar weer de klim uit het dal. Dat zijn we ondertussen gewend. Vlak voor de grensovergang met België drinken we nog ergens koffie bij een bakkerij en nemen ons laatste gebakje. Wat een vriendelijke bediening.

Dan rijden we België in via "the way to hell". Dat blijkt overigens wel mee te vallen. De weg is voor een gedeelte al vernieuwd en de rest is voor een fietser best goed te doen. We kunnen de kuilen ontwijken en de weg daalt gestaag. Eupen ligt dan aan onze voeten. We komen op bekend (oefen)terrein. Nog een behoorlijke klim richting Henri Chapelle, maar och met Eijsden in zicht valt alles mee. Wim belt vanuit HC om te melden wanneer ze ons kunnen verwachten. We denken rond 14.00 uur aan te komen. Dat gaat ook lukken.

Ik zeg tegen Wim bij het inrijden van Eijsden dat dit ook een soort Santiago is. Een einddoel van deze tocht. Je voelt niet meer dat je fietst. Het rolt vanzelf. Dan staan we in een keer voor het huis van Wim.


De vlag van Eijsden hangt uit. Geen mensen op straat. We horen geluiden vanuit de tuin naar ons toe komen. Er staan bekende auto's in de straat. Wim roept of de koffie klaar is. Reactie. Geweldig om onze mensen weer te zien. Het is hartverwarmend om degenen die je het meest na staan tezamen weer te kunnen begroeten. De begroeting is warm en zeer hartelijk. Een ontlading. Er valt iets van je af. Ook een gevoel van: "dat hebben we toch maar mooi geflikt". En dat is ook zo. We zijn heel blij dat we dit hebben mogen ondernemen en dat we deze ervaring in ons leven mee mogen nemen.

We hebben vervolgens een aantal uren lekker bij elkaar gezeten in de tuin en van een heerlijke barbeque genoten. Wim kon gelijk aan de bak (vond hij misschien ook nog wel zo leuk). Ervaringen uitwisselen. Heerlijk ongedwongen. Mooi. Dank jullie wel hiervoor.

Dit is het einde van de reis. Er is nog zoveel meer te vertellen. Dat kan helaas niet allemaal op dit weblog. Het is allemaal weggestopt in mijn gedachten. Een onvergetelijke ervaring waaraan ik nog elke dag met veel plezier terug denk. Het is en blijft de mooiste fietstocht die ik ooit heb gemaakt.
De foto hieronder is overigens toen we aankwamen voor de kathedraal in Santiago.

Kom dus nog maar eens snel terug op dit blog om te kijken wat er nog meer is. Bedankt voor het volgen en de betrokkenheid en tot een volgend bezoek op dit blog.

Wim en Peter