Zelfkastijding! Afzien! Maar wel lekker als je het achter de rug hebt. Zo zou ik onze oefentocht van vandaag willen karakteriseren. De factor "weer" speelde een aardige partij mee vandaag. Het zag er al niet zo goed uit toen we gingen maar al vrij snel onderweg kregen we regen en hagel te verwerken. We zijn via de Mescherberg en Moerslag naar Libeek en Mheer gegaan en vervolgens door Noorbeek en Slenaken. Berg op richting Eperheide en via "de smokkelaar" gaan we naar Teuven. Van Teuven gaan we naar Henri Chapelle. Dat is een klim van circa 5 kilometer die op zichzelf wel goed te doen is. Onderaan hadden we een beetje natte papsneeuw op de weg liggen. Hoe hoger je kwam hoe witter het werd. De auto's die je passeren hebben de verwarming op maximaal staan en spetteren lekker de sneeuw tegen je aan. Daar moet je je dan ook niet druk om maken. Concentreer je op jezelf en hoe je het beste deze omstandigheden kunt doorstaan is de les die ik heb geleerd. Een achtervolging inzetten op de automobilist heeft immers geen zin.
Ondertussen voel ik mijn handen kouder en natter worden. Ik had namelijk winterhandschoenen aan. Ik dacht dat dit wel paste bij dit weer maar deze handschoenen zijn geschikt voor droog winterweer en niet nat winterweer. Je voelt je toppen een beetje afsterven. Je voeten worden natter en natter hoewel ik wel van die overtreksokken over mijn schoenen had. Dat helpt wel maar niet in deze omstandigheden. Het is het meest extreme weer dat ik tot nu toe op de fiets heb meegemaakt. Wim heeft het wel een paar keer gezegd onderweg: "Ze zullen wel denken dat we hartstikke gek zijn om dit te doen". Toch is het een mooie belevenis (als je thuis achter een kopje koffie en een warme douche kunt bijkomen). De weg is het doel! Dat moet je steeds voor ogen houden. Je wordt helemaal terug geworpen op jezelf. Er is niemand die je op dat moment kan helpen. Jij moet het zelf doen. Dat is best een goed gevoel. Je kiest immers zelf hiervoor en niet een ander. Niet zeuren dus.
Enfin, bovenaangekomen ligt de weg helemaal dicht. De sporen van de autobanden zijn verijst. We moeten heel langzaam rijden. Als je in een gat of een spoor terecht komt, wat wel is gebeurd, ga je op je snuit. Dat is nog net niet gebeurd. We besluiten om de eerstvolgende mogelijkheid te nemen die ons naar lagere oorden brengt. Daar is het immers warmer. We fietsen langs de militaire begraafplaats van Henri Chapelle. Auto's rijden met een voor ons gevoel nogal hoge snelheid langs ons. Het spettert behoorlijk. Onderweg even gestopt om andere handschoenen aan te trekken (die ik van Wim heb geleend, waarvoor dank). De mijne zijn doordrenkt en leiden eerder tot koudere dan tot warmere handen.
We gaan daarna gelukkig vrij snel naar Aubel (afdaling). De weg wordt inderdaad beter berijdbaar. Van Aubel gaan we naar Val Dieu en vandaar de mooie weg door het dal. Bij de kruising recht overgestoken en we komen uiteindelijk in Dalhem. Daar krijgen we nog een klim die ons op de grote weg naar Berneau brengt. Dan ruiken we het honk en staat Iny weer klaar om ons een heerlijk kopje koffie te geven. Fijn dat er iemand thuis is die je opvangt en je bemoedigend toespreekt, zoals: "wat goed dat jullie dit doen met dit weer, jullie moeten immers afzien" en "jullie moeten ook eens gaan als het nog harder waait en de hagel wat meer recht in je gezicht waait" en "jullie moeten toch nog wat meer oefenen op de ijzige afdalingen". Bedankt voor de wijze aanwijzingen Iny. We zullen het weer goed in de gaten houden en toeslaan als het echt bar is. Voor vandaag hebben we echter onze portie wel gehad. Het geeft een goed gevoel als je het achter de rug hebt. Je kunt met recht zeggen: "je voelt dat je leeft".
De statistieken: 54 kilometer met een gemiddelde van bijna 18 kilometer in ruim 3 uur.
Ik hou jullie op de hoogte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten